home

 

De op-af-af methode is helemaal niet nieuw, noch moeilijk, noch mysterieus, niets speciaal eigenlijk en toch: het werkt enorm goed!

 

Met deze OAA methode laadt je paarden die moeilijk laden, maar geen traumatische ervaring hebben.

Wanneer spreken we over een traumatische ervaring? Als de ervaring voor het paard traumatisch is; dat wil zeggen, zo een impact heeft gehad op het paard dat het resoluut zegt "njet ik doe het niet, nu niet, nooit, niet voor voer en niet voor jou".

 

Sommige paarden laden moeilijk omdat ze ergens eens angst voor het trailerladen en trailerrijden opgedaan hebben.

Vaak een zo kleine angst, die vaak niet eens opgemerkt wordt door de eigenaar.

En plots sta je daar met een paard dat "ineens" niet meer zo vlot de trailer op gaat.

 

"Hij test me", "hij wilt gewoon niet", "hij wilt niet naar huis" ...

Maar niemand die er aan denk: er is een reden waarom hij niet "wilt". Een paard dat niet wilt, durft niet, punt. Een paard dat niet durft, wilt ook niet, punt. Durven en willen, het ligt zo nauw samen en wordt zo vaak apart beoordeeld;

Als een paard niet durft gaan we hem motiveren en rustig blijven.

Als een paard niet wilt gaan we druk gebruiken, zoveel als nodig, desnoods flink meppen, want hij is niet de baas, hij heeft niets te willen.

 

Maar, het probleem wordt groter. het paard, met de ooit zo kleine angst, wordt nu een paard met grotere angsten.

Het gedoe rond de trailer is vaak de grootste angst voor paarden, niet het trailerladen op zich.

Paarden houden niet van trailers, onder andere omdat er altijd zo een gedoe mee gemoeid is.

Paarden ontwikkelen steeds meer en meer angsten en negatieve ervaringen mbt alles rond de trailer en het laden gaat steeds moeilijker.

 

Deze op-af-af methode gebruiken we niet voor deze angstige paarden.

Deze paarden hebben het recht het vertrouwen weer hersteld te krijgen door stap voor stap te gaan werken aan de angst.

Een andere methode is hiervoor veel meer geschikt maar die behandelen we in dit artikel niet.

 

We hebben het in dit artikel dan vooral over paarden die moeilijk laden met als oorzaken:

* altijd gedwongen geweest de trailer op te gaan waardoor eigenlijk vooral angst voor de dwang en minder voor het trailerladen zelf.

* jonge paarden

* paarden voor de eerste keer (keren) op de trailer

* paarden die moeilijk in een rechte lijn achteruit kunnen stappen

* paarden die veel hoger over een balk op de grond springen dan nodig (dus moeite met diepzicht)

* paarden die moeilijk voetjes geven

* paarden die hun hoofd vaak hoog dragen in de trailer (bijna tegen dak aan lopen)

* paarden die van de trailer stormen bij het afladen

 

Waarom deze paarden?

 

Als je verder leest zal je ontdekken waarom. Deze op-af-af methode is er vooral om paarden de behendigheid van het trailerladen aan te leren, dus niet om angsten te overwinnen, tenzij de angst is "ik weet niet hoe ik mijn voeten op die helling moet zetten, dus ik ben bang".

Zoals ik al eerder schreef, heel veel paarden willen niet op de trailer omdat ze ergens bang voor zijn.

En bang zijn hoeft niet perse het gevolg te zijn van een nare ervaring. Bang zijn kan ook ontstaan vanuit de confrontatie met het onbekende of wanneer een paard niet weet wat te doen. Een paard wordt dan bang omdat het zichzelf niet kan redden. Om die reden kan een paard niet "willen" op de trailer te gaan; Andersom ook. Dus opnieuw, we hebben het hier over paarden die niet durven/willen omdat ze niet weten hoe, of nog niet gekend zijn met de trailer en de laadklep.

 

Paarden die altijd gedwongen zijn om de trailer op te gaan, hebben vaak niet de kans gehad om rustig te leren hoe ze gecontroleerd en in evenwicht op de laadklep kunnen stappen. Ze worden er bij wijze van spreken op gejaagd en weten of beseffen eigenlijk niet goed hoe ze er op geraakt zijn, hoe ze hun voeten neergezet hebben. Bij deze paarden lijkt het alsof ze, gevlucht voor de druk rondom hen, de zweep, het longetouw, het geschreeuw, plots en per ongeluk op de trailer staan; Vaak gaan deze paarden in hetzelfde tempo af te trailer: gehaast. Omdat ze niet weten hoe ze er op geraakt zijn. Langs de klep, dat weten ze wel, maar hoe hebben ze hun voeten gezet? Dus hoe moeten ze ze nu zetten, nu ze tijd hebben om na te denken. Oeps, soms twijfelen ze, dan springen of lopen ze af de trailer en soms blijven ze staan, nadenken hoe het nu eigenlijk allemaal moet.

 

Deze paarden zijn dus gebaat bij de op-af-af methode.

 

Ook de jonge paarden, die net als de opgejaagde paarden, nog niet geleerd hebben hoe ze hun voeten op die steile klep moeten zetten. En ook, hoe ze weer uit die smalle trailer kunnen. Want geef toe, wie heeft in het wild al een paard achteruit zien stappen om de tegengestelde richting uit te gaan? Alle paarden draaien zich gewoon om en stappen verder. Maar dat gaat niet in een trailer. Dat is meteen ook de reden waarom paarden zich willen draaien in de trailer als ze niet genoeg plaats hebben naast zich. Ze willen zich alvast draaien, zoals de natuur het ook voorzien heeft, om straks voorwaarts de trailer af te kunnen. Wij weten dat de trailer te smal is maar paarden niet, ze proberen het wel en zullen ondervinden dat deze te smal is maar in die poging kan het paard zichzelf vastgedraaid hebben. Dus dat probleem vermijden we door het paard alvast te leren achteruit van de klep te gaan.

En dat is meteen een van de hulpmiddelen van deze methode om het doel "rustig laden" te behalen.

 

Paarden die moeilijk voetjes geven zijn ook zo'n paarden die oefening nodig hebben. Fysieke oefening, oefeningen die hen leren hoe ze hun eigen evenwicht herstellen, oefeningen die hen leren hoe ze op drie voeten hun evenwicht bewaren. Onze paarden in Vlaanderen en Nederland staan vaak op mooie, vlakke, golfbaanachtige weides. Bomen, struiken, bulten, bergjes, takken, putten etc, worden vaak geweerd op de weides, aangezien ze niet "weide vriendelijk" zijn. Een mooie weide vinden de meeste mensen ene weide waar niets te zien is op het oppervlak. De weide is vlak, zonder obstakels waar "de paarden hun benen kunnen over breken". Beetje de paarden onderschattend toch wel! Paarden kunnen heus zelf wel een tak zien liggen en stappen er heus wel overheen. Een paard kan echt wel een kuil zien en zullen er wel doorheen stappen. Een paard zal wel over kleine grachten springen. We overbeschermen die broze paardenbenen soms wat te veel en maken zo onze paarden 'ongetraind in evenwichtsoefeningen'. We dresseren ze wel, rechtrichten, springen over hoge hindernissen, maar een onvlakke weide, dat krijgen ze niet.

Jammer want in die weides leren de paarden wel zichzelf beter te dragen en hun evenwicht te herstellen als ze eens struikelen of ergens aan blijven hangen met een voet. Misschien nog een geluk bij dit ongeluk dat we paarden berijden, dat we ze sowieso uit hun natuurlijk evenwicht brengen en ze zo leren hoe om te gaan met hun eigen zwaartekracht en middelpunt.

Maar ook de op-af-af methode zal deze paarden helpen beter te laden.

 

Paarden die bij het laden hun hoofd heel hoog houden kunnen gewoon ook hun evenwicht niet houden, het zwaartepunt verandert en het paard heeft net een lage halshouding nodig om het evenwicht te herstellen.

De paarden die hun hoofd hoog houden zijn gestresst. Stress omdat ze ergens bang voor zijn. Of omdat de begeleider van het paard te veel druk zet op het leidtouw (halstertouw) waardoor het paard gaat tegen trekken en dat het best door het hoofd hoog te houden. Ze willen ontkomen aan de hoeveelheid druk. Meestal omdat het tempo te hoog ligt, de begeleider wilt dat het paard sneller op de trailer gaat dan op het tempo van het paard. De begeleider gaat trekken of de druk toch verhogen op de het touw om het paard aan te porren om voorwaarts of sneller voorwaarts te komen. Het paard zegt "dit is te snel voor mij" en gaat tegentrekken. Meestal reageert de begeleider hierop door inderdaad het touw te lossen. Paard heeft geleerd "hoofd hoog --> begeleider stopt met trekken" en gaat dit gedrag al vertonen op momenten dat er zelfs gewoon geen druk is op het touw. Het paard anticipeert op wat gaat komen en doet alvast het hoofd omhoog.

Tweede regel dus: paard ruimte geven, tijd geven en hoofd laag aanleren.

 

Ineens drie oefeningen!

Paard ruimte geven houdt in dat je:

* nooit gaat trekken aan het touw, als je wilt dat je paard de trailer op gaat en dus dichter bij de trailer komt, moet jij ook dichter bij de trailer gaan staan. Je laat als het ware altijd minstens 3m ruimte tussen jou en je paard.

* je gaat zelf niet in de weg staan. Heel veel mensen gaan op de klep, of net bovenaan de klep, aan het begin van de trailer staan om hun paard op de trailer te vragen en draaien zich dan om met hun buik richting het paard.

 

Hiermee doe je twee dingen fout: je staat met je buik naar je paard. Paarden kijken naar je lichaamstaal. Hoe stap jij met je paard ergens naar toe als je naast hem loopt? Je loopt voor hem, met je rug naar hem en kijkt misschien af en toe eens om om te zien of je paard wel volgt (hoef je eigenlijk niet te doen, een hogere in rang paard kijkt ook niet of de andere wel volgt, hij wordt verondersteld van te volgen en anders is het gewoon dikke pech voor dat paard als hij niet volgt, dan blijft hij alleen achter en is hij een vogel voor de kat voor roofdieren). Dus: je loopt naast of voor je paard maar je kijkt niet achterom. Je gaat dus in de trailer staan, liefs zo ver mogelijk en je kijkt niet achterom. Bovendien doe je nog iets fout. Je staat in de weg! Hoe kan het paard de trailer ingaan als jij daar staat? Maak dus ruimte, maak dat je paard tenminste in de trailer kan.

 

Geef het paard tijd, forceer niets. Ga er niet zomaar van uit dat trailerladen iets is dat paarden maar moeten kunnen én doen.

Sommige paarden doen het wel maar kunnen het niet. Andere paarden kunnen het niet en doen het ook niet en andere paarden kunnen het wel, door herhaling, de oefening die het trailerladen tot kunst baart.

 

En dit behelst meteen ook op op-af-af oefening.

Een paard dat moet leren hoe hij zijn voeten moet neerzetten om op de trailerklep te gaan moet ook leren hoe hij zijn voeten af de laadklep moet bewegen. Op en af dus. Steeds weer opnieuw op en af, op en af, op en af.

Of beter nog: op en af, en af; op en af en af. Telkens dat het paard 1 voet op de klep zet (jawel, 1 voet is genoeg) laat het het paard 2 stappen achteruit stappen, dus 1 stap af de klep en de andere weg van de trailer.

Herhaal dit tot je paard zelf een tweede voet op de klep er bij plaatst. Waarom? Omdat het paard pas een stapje verder zal gaan als het zelfzeker genoeg is dat de oefening, die ene voet, die ooit nog moeilijk was, nu gemakkelijk gaat. Het paard heeft na verschillende keren op en af en af de trailer te gaan, geleerd hoe het zijn voeten moet zetten voor die ene stap. Hij zal zelf aangeven wanneer het tijd is voor de tweede stap en voet. Overhaast niets. Doe je dat wel, dan wordt het paard weer angstig, zal het weer met hoofd hoog lopen, zal het weer tegentrekken, zal het niet meer willen meewerken.

En wat nog? Beloon elke stap OP de klep met een korreltje voer, gewone recreatiekorrel, geen paardensnoepjes, want die zijn te groot. Het paard moet hunkeren naar de volgende beloning. Het zal zijn voet opnieuw op de klep zetten want het weet dat het weer af de trailer kan én bovendien ook nog eens een korrel krijgt. Het paard vindt deze oefening wel gemakkelijk nu en is vol zelfvertrouwen. Ga zelf weer wat verder staan maar verwacht niet dat hij meteen twee voeten op de klep zal zetten. Het is zijn tempo, het is zijn trainingsplan. MAAR beloon nu niet meer met voer als het niet meer effort doet. Maar blijf wel het principe op-af-af hanteren, maar dus zonder voedselbeloning.

 

Het paard zal zelf zoeken naar wat het nu moet doen voor die korrel. Hij zal een poging wagen om zijn eigen grenzen te verleggen en misschien zijn tweede voet opheffen, zonder neer te zetten op de klep. Beloon opnieuw met twee stappen terug weg van de trailer, MAAR beloon éérst (voor je je paard achteruit vraagt) voor die poging met een korrel. herhaal dit op-af-af en voedselbeloning opnieuw tot je het idee hebt dat je paard klaar is voor de volgende stap. Ga dan weer iets verder staan en beloon opnieuw met op-af-af maar niet meer met een korrel. Paard zal opnieuw op zoek gaan naar de volgende stap. Omdat het nu zelfzeker genoeg is en weet wat hij moet doen zal hij opnieuw een poging wagen. Zijn tweede voet gaat de klep op, heel even maar, lang blijven staan op twee voeten, dat is nog een stap te ver. Het paard zal na de tweede voet op de klep er behoefte aan hebben weer met twee voeten op de grond te staan. Dus we belonen hem met die behoefte door opnieuw af te klep te stappen, dus "op" (was hij al), af-af. EN we belonen opnieuw weer EERST met een korrel voor we achteruit gaan van de klep.

Het principe heb je nu wel door?

Zo ga je verder tot je paard misschien wel 50 keer op en af de trailer is gegaan. Op zijn tempo, met zijn zelfzekerheid.

 

Uiteraard herval je nooit in je oude gewoontes!

Je slaat geen stap over, je gaat niet trekken, je gaat niets forceren, je hebt respect voor het leertempo van je paard.

En dat kan uren zijn maar ook over dagen gaan.

 

Ik had het bij deze methode ook over de hoofd laag houding.

Leer je paard het hoofd laag bij de grond te houden. Geef elke voedselbeloning (korrel) daarom met je hand op de klep of de trailerbodem zodat het paard de hals moet strekken. Hou je hand zo laag en vraag dan je paard af de trailer (af de trailer en dan nog een stap weg van de trailer, dus af-af). Op die manier leert je paard in dezelfde oefening om het hoofd laag te houden bij het achteruit stappen. Je zal bij het achteruit stappen door je paard van de trailer dus ook zelf gebukt en laag van de klep moeten stappen.

Het is geen zicht maar het helpt jou en je paard wel.

 

Dit was in een notedop kort beschreven wat ik bedoel met de op-af-af methode.

 

Veel succes!

 

 

Dit artikel mag gedeeld worden en verspreid onder de voorwaarde van bronvermelding "Copyright @ Eva Saegerman

voor paardentaxi.be"